Lucielia is

Το πλοίο θα σαλπάρει!

lucielia — Wed, 23 Apr 2008 05:37:19 +0000

για εγχώρια λιμάνια κάπου στο νότιοανατολικό Αιγαίο!

Καλό Πάσχα!

Χρόνια Πολλά κ. Πρόεδρε και Miss M.

lucielia — Fri, 11 Apr 2008 08:08:24 +0000

Σε δύο αγαπημένους φίλους που έχουν σήμερα τα γενέθλιά τους αλλά δε το μοιράζονται με τον κόσμο!

Β. & Α. βγείτε από το καβούκι σας και απολαύστε την 11η Απριλίου!

Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει; Ή έξω από αυτά;

lucielia — Thu, 10 Apr 2008 08:56:06 +0000

Τι και αν πέρασαν σχεδόν 40 χρόνια από τότε που ο Σαββόπουλος σπάραζε στην Παράγκα απεικονίζοντας μια Ελλάδα στα γήπεδα και στα καφενεία με μπιλιάρδο, καλαμπούρι και χαρτί…

Στην πρωϊνή μου ιεροτελεστία έχει εισβάλλει από καιρό ακάλεστη η “στρογγυλή Θεά” και εξηγώ. Πρώτη στάση για καφέ στην οδό Βουλής (τα ξαναείπαμε) παραγγέλνω το πρωινό βάλσαμο και ακούω :

- “Πόσο τη δίνει το στοίχημα τη Λεβερχούζεν σήμερα;” ρωτάει ο συμπαθής ιδιοκτήτης κάποιον πελάτη.

-”Δε ξέρω δε με ενδιαφέρει εγώ θα παίξω Μπάγερν Μονάχου σήμερα που δίνει καλή απόδοση” απαντά εκείνος.

Πέντε λεπτά αργότερα μπαίνω στο γραφείο μου, τα αγόρια είναι ήδη εκεί. Η πρώτη φράση που ακούω είναι για την κίτρινη κάρτα που έδωσε ο διαιτητής σε κάποιον ποδοσφαιριστή σε κάποιο αγώνα μεταξύ κάποιων ομάδων που αρνούμαι να θυμηθώ και δε θέλω ποτέ να μάθω…Η συζήτηση συνεχίζεται για ένα δεκάλεπτο τουλάχιστον και εγώ έχω βάλει ήδη τα ακουστικά μου, για να απομονωθώ από την εισβολή της “στρογγυλής Θεάς”. Σταματούν για λίγο, εκεί γύρω στο μεσημέρι ξεκινάει η επόμενη συζήτηση που αφορά τα ματς που θα πραγματοποιηθούν το βράδυ. Ο ένας σχεδιάζει ενδελεχώς το σύστημα που θα παίξει στο στοίχημα, ο άλλος διαφωνεί και γω ξαναβάζω τα ακουστικά μου. Μα κάθε ημέρα υπάρχει και μια ποδοσφαιρική διοργάνωση; αναρωτιέμαι.

- “Ε, δε μπορεί να συνεχίσει έτσι η δουλειά αγόρια” τους λέω σχεδόν εκνευρισμένη. Δε με ακούν και συνεχίζουν ανενόχλητοι τη “βαθυστόχαστη” συζήτηση τους.

Βαθύς αναστεναγμός εκ μέρους μου. Τελικά έξω από τα γήπεδα είναι για ν’ αναστενάζει κανείς…

Σώπα και άκουσε!

lucielia — Wed, 02 Apr 2008 18:35:40 +0000

Μέρος της καθημερινής ρουτίνας και η μουσική, κυρίως όταν οι συγκάτοικοί μου στο χώρο εργασίας είναι τρεις κατά τα λοιπά υπέροχοι άνδρες που ομιλούν περί της στρογγυλής θεάς στον έλευθερο χρόνο τους.

Αντί για τον Νικοπολίδη και τον Ριβάλντο σήμερα οχυρώθηκα πίσω από μια συλλεκτική έκδοση της ιστορικής δισκογραφικής εταιρίας Mute Records (Depeche Mode, Erasure, Moby, Nick Cave and the Bad Seeds) με τον τίτλο Mute Audio Documents 1978-1984, δώρο του Κ. & της Δ. Η μουσική σε πάει χρόνια πίσω στη μέτα- πανκ εποχή και περιέχει σπάνιες εκτελέσεις και b-sides τόσο των ακόμα επίκαιρων Depeche και του Cave όσο και συγκροτημάτων που έδρασαν αποκλειστικά εκείνη την εποχή συμβάλλοντας στη εξέλιξη της αγγλικής μουσικής σκηνής. Μουσική που με κράτησε σε εγρήγορση και με ταξίδεψε μακρυά από τα βαρετά τερέν του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Δε ξέρω αν σας ενδιαφέρει να μάθετε για τους the Normal, τους Silicon Teens ή αν θέλετε να ακούσετε τους Depeche στα νιάτα τους, πως θα το αποκτήσετε βρείτε το μόνοι σας , πάντως αξίζει να επισκεφθείτε το δικτυακό τόπο της Mute Records www.mute.com και ειδικότερα την ιστοσελίδα του cd www.mute.com/releases/viewRelease.jsp?id=8642578.

Ευχαριστώ bloggerz!

lucielia — Wed, 02 Apr 2008 08:29:11 +0000

Για τα comments, τα ping και ό,τι άλλο θα μου κάνετε στο μέλλον

Καλημέρα από τη ρουτίνα (ετοιμάζοντας το νέο post).

Φρυνίχου- Λέκκα 08:30 πμ

lucielia — Tue, 01 Apr 2008 20:23:18 +0000

Βγαίνω από την πόρτα είναι πρωί καιι λόγω κεκτημένης ταχύτητας βαριέμαι αφόρητα να πάω στη δουλειά. Διασχίζω την πλατεία της Αγίας Αικατερίνης στην Πλάκα για να βγω στην Πλατεία Κυδαθηναίων. Δειλά- δειλά τα καφενεία και οι καφετέριες της πλατείας έχουν ανοίξει και φιλοξενούν είτε τους πρωϊνούς τουρίστες από τα γύρω ξενοδοχεία και youth hostel είτε τους μεσήλικες συνταξιούχους κατοίκους της περιοχής που ασπάστηκαν τον freddo cappuccino επενδύοντας μέρος της επικουρικής συντάξεως τους καθημερινώς. Προχωράω, έχει αρχίσει να με χτυπάει ο εαρινός ήλιος (μαζί με την εαρινή κόπωση) σηκώνω τα μάτια και βλέπω τον ουρανό της πόλης μου. Αρχίζω να χαίρομαι για την καινούργια μέρα, μέχρι που μου επιτίθεται η μυρωδιά από τσιγαρισμένα κρεμμύδια του κοντινού εστιατορίου. Παράπλευρη απώλεια στην ευτυχία μου λέω και προχωρώ. Τρυπώνω στην οδό Αγγελικής Χατζημιχάλη και πετυχαίνω ένα ζευγάρι και κρυφακούω τη συνομιλία τους “Εδώ Κώστα είναι το μουσείο του Χατζημιχάλη”. Χάριν εντυπωσιασμού στον μάλλον αδιάφορο σύζυγο αλλάξαμε και φύλο στη σημαντικότερη λαογράφο μας, αλλά δεν πειράζει έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες : χάριν εντυπωσιασμού θυσιάζουμε το σωστό στο λάθος κλπ κλπ. Συνεχίζω το δρόμο μου και πέφτω πάνω στον Tom “Top of the morning young lady” . Στρίβω στην οδό Υπερείδου, μια πασχαλιά ορθώνεται σαν σύνορο με τον έξω κόσμο, ξαναστρίβω στη Βουλής και κατηφορίζω.

Στο σημείο αυτό του δρόμου ξεκινά κάπως η πρωϊνή καταναλωτική μου έφεση, σχεδόν σαν δικαιολογία, ώστε ν’ αργήσω να φτάσω στη δουλειά. Χαζεύω βιολογικά προϊόντα Βουλής και Ναυάρχου Νικοδήμου, όπου οι ευγενείς ιδιοκτήτες αντιλαμβάνονται την ανωτέρω έφεσή μου και με ενημερώνουν εμπεριστατωμένα για την πραγμάτεια τους, φτάνω στην Ερμού και κάνω μια στάση στις βιτρίνες χωρίς λόγο και προχωρώ για την αγορά του πρωϊνού καφέ: Βουλής στο ύψος της Θάνου Αξαρλιάν. Με το cappuccino ανά χείρας ως γνήσια Ελληνίδα που σέβεται τον εαυτό της περνάω απέναντι και προχωρώ στον πεζόδρομο που θα με βγάλει στη Λέκκα…

Αυτή είναι η πρωϊνή μου ιεροτελεστία, όχι πως σας ενδιαφέρει αλλά έχει σημασία η ιεροτελεστία. Γιατί;

Συνεχίζεται…

I am a cyborg as well!

lucielia — Tue, 01 Apr 2008 19:21:47 +0000

Σάββατο 29 Μαρτίου 2008 ώρα 21:30, ραντεβού στο σταθμό μετρό Πανεπιστήμιο, έξοδος Κοραή, η Α. με περίμενε καπνίζοντας ένα νευρικό και ενοχικό τσιγάρο μιλώντας άσκοπα μάλλον στο τηλέφωνο. Κατέβηκαμε τα σκαλιά που οδηγούν συνωμοτικά στον κινηματογράφο Άστυ, αγοράσαμε τα εισιτήριά μας και χωθήκαμε στους ξεφτισμένους καναπέδες πίνοντας μια μπύρα και συζητώντας σύντομα, όχι για την ταινία που θα βλέπαμε αλλά τα γνωστά θέματα που απασχολούσαν ανέκαθεν κάθε ανήσυχη τριαντάρα. Σιγά – σιγά η ώρα πέρασε και μπήκαμε ανέμελες και ανύποψιαστες στην τελευταία ταινία του Park Chan Wook – I am a cyborg but that’s ok (πάρτε το και κορεάτικα για να μάθετε ξένες γλώσσες 싸이보그지만 괜찮아 Ssaibogeujiman Gwaenchanha). Σ’ ένα ψυχιατρικό άσυλο γεμάτο περίεργους ανθρώπους εισάγεται η Young Gun μια νέα κοπέλα που νομίζει ότι είναι cyborg. Ο σκηνοθέτης περιγράφει την ταινία του ως ρομαντική κομεντί, την οποία έφτιαξε για να μπορεί να τη δει η κόρη του με τις φίλες της, έγω θα την περιέγραφα σαν ένα κινηματογραφικό αριστούργημα με θέμα τη επιθυμία, επιμονή και τελικά εμμονή του σύγχρονου ανθρώπου για την αναζήτηση του έρωτα. Του έρωτα που είναι ανυποψίαστος και θυελλώδης που η μονάδα θυσιάζεται για το ταίρι της. Βάλτε και λίγο Κορεάτικη ωμότητα και περισσή εικαστική απόδοση των σκηνών και ναι : I am a cyborg as well!

Μεταξύ μας η ταινία αξίζει και μόνο για την πρώτη και την τελευταία της σκηνή! Σπεύσατε!

Πληροφορίες για τον Park Chan Wook στο δικτυακό τόπο : http://www.parkchanwook.org/

Girls just want to have fun!

lucielia — Sat, 29 Mar 2008 11:11:09 +0000

Καλημέρα κόσμε!

Σκέφτηκα να κάνω έναν ανεπίσημο οδηγό επιβίωσης και απόλαυσης στην Αθήνα του 2008. Παρακαλώ βοηθήστε με!