Φρυνίχου- Λέκκα 08:30 πμ
Αναρτήθηκε από τον/την lucielia στο Απριλίου 1, 2008
Βγαίνω από την πόρτα είναι πρωί καιι λόγω κεκτημένης ταχύτητας βαριέμαι αφόρητα να πάω στη δουλειά. Διασχίζω την πλατεία της Αγίας Αικατερίνης στην Πλάκα για να βγω στην Πλατεία Κυδαθηναίων. Δειλά- δειλά τα καφενεία και οι καφετέριες της πλατείας έχουν ανοίξει και φιλοξενούν είτε τους πρωϊνούς τουρίστες από τα γύρω ξενοδοχεία και youth hostel είτε τους μεσήλικες συνταξιούχους κατοίκους της περιοχής που ασπάστηκαν τον freddo cappuccino επενδύοντας μέρος της επικουρικής συντάξεως τους καθημερινώς. Προχωράω, έχει αρχίσει να με χτυπάει ο εαρινός ήλιος (μαζί με την εαρινή κόπωση) σηκώνω τα μάτια και βλέπω τον ουρανό της πόλης μου. Αρχίζω να χαίρομαι για την καινούργια μέρα, μέχρι που μου επιτίθεται η μυρωδιά από τσιγαρισμένα κρεμμύδια του κοντινού εστιατορίου. Παράπλευρη απώλεια στην ευτυχία μου λέω και προχωρώ. Τρυπώνω στην οδό Αγγελικής Χατζημιχάλη και πετυχαίνω ένα ζευγάρι και κρυφακούω τη συνομιλία τους “Εδώ Κώστα είναι το μουσείο του Χατζημιχάλη”. Χάριν εντυπωσιασμού στον μάλλον αδιάφορο σύζυγο αλλάξαμε και φύλο στη σημαντικότερη λαογράφο μας, αλλά δεν πειράζει έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες : χάριν εντυπωσιασμού θυσιάζουμε το σωστό στο λάθος κλπ κλπ. Συνεχίζω το δρόμο μου και πέφτω πάνω στον Tom “Top of the morning young lady” . Στρίβω στην οδό Υπερείδου, μια πασχαλιά ορθώνεται σαν σύνορο με τον έξω κόσμο, ξαναστρίβω στη Βουλής και κατηφορίζω.
Στο σημείο αυτό του δρόμου ξεκινά κάπως η πρωϊνή καταναλωτική μου έφεση, σχεδόν σαν δικαιολογία, ώστε ν’ αργήσω να φτάσω στη δουλειά. Χαζεύω βιολογικά προϊόντα Βουλής και Ναυάρχου Νικοδήμου, όπου οι ευγενείς ιδιοκτήτες αντιλαμβάνονται την ανωτέρω έφεσή μου και με ενημερώνουν εμπεριστατωμένα για την πραγμάτεια τους, φτάνω στην Ερμού και κάνω μια στάση στις βιτρίνες χωρίς λόγο και προχωρώ για την αγορά του πρωϊνού καφέ: Βουλής στο ύψος της Θάνου Αξαρλιάν. Με το cappuccino ανά χείρας ως γνήσια Ελληνίδα που σέβεται τον εαυτό της περνάω απέναντι και προχωρώ στον πεζόδρομο που θα με βγάλει στη Λέκκα…
Αυτή είναι η πρωϊνή μου ιεροτελεστία, όχι πως σας ενδιαφέρει αλλά έχει σημασία η ιεροτελεστία. Γιατί;
Συνεχίζεται…
soyunabroma είπε
Η ιεροτελεστία, ως μια από τις ξαδέρφες της ρουτίνας, βοηθά την απομνημόνευση των βημάτων, χειρονομιών και λέξεων που επαναλαμβάνονται με περιοδικότητα στην καθημερινή ζωή, πλην του Σαββατοκύριακου (για αυτό, ακολουθούμε άλλες ιεροτελεστίες, χωρίς περιοδικότητα όμως κι ευτυχώς). Η περιοδικότητα διευκολύνει την ομαλή λειτουργία της σκέψης -όσο κι αν φαίνεται παράδοξο- ακριβώς όπως η ομαλή λειτουργία του εντέρου εξασφαλίζεται από την περιοδικότητα της αφόδευσης). Με άλλα λόγια, είναι ωραίο να προσλαμβάνεις και να απορρίπτεις, να χαίρεσαι και να απεχθάνεσαι, να κάνεις και να μην κάνεις, έρχεσαι και να φεύγεις, να μιλάς και να σωπαίνεις.
I am lucielizing you, if you know what I mean (πώς να στο πω τώρα αυτό στα ελληνικά…)
Καλή αρχή, μέση και τέλος, όλα τα περιοδικά πάντα έτσι ήταν.
Φιλιά
New girl on the blog at cpil.info είπε
[...] ένα blog… Δεν τυχαίνει κάθε μέρα να διαβάζεις την ρουτίνα ενός ανθρώπου και να σε ταξιδεύει. Θέλω να σας παρουσιάσω το blog της [...]
cpil είπε
Καλώς μας ήρθες και καλοτάξιδο!!
Μαρία είπε
Καλημέρα και καλορίζικο το blog!
Δηλώνω λάτρης της κάθε πρωινής ρουτίνας.
dimitris είπε
It’s about time you did this! Μην τυχόν και το παρατήσεις μόνο – ανυπομονώ για τη συνέχεια και την ενηλικίωση του “παιδιού” σου… φιλιά